Za nami kolejna niezwykle ważna i poruszająca konferencja, która zgromadziła szerokie grono specjalistów oraz osób na co dzień towarzyszących drugiemu człowiekowi w najtrudniejszych momentach życia. Spotkanie cieszyło się bardzo wysoką frekwencją, co dowodzi, jak ogromna jest potrzeba dialogu, wymiany doświadczeń i zgłębiania wiedzy na temat wsparcia w obliczu straty i kresu życia.

Jednym z najważniejszych walorów wydarzenia był jego interdyscyplinarny charakter. Wśród uczestników gościliśmy nie tylko specjalistów zdrowia psychicznego (psychologów, terapeutów, psychiatrów), ale także pielęgniarki, pracowników hospicjów, pracowników socjalnych oraz przedstawicieli branży pogrzebowej.  Połączenie tak różnorodnych perspektyw – od medycznej i terapeutycznej, przez społeczną, aż po bezpośrednie towarzyszenie w procedurach związanych z pochówkiem – sprawiło, że panele dyskusyjne były niezwykle bogate, głębokie i pełne praktycznych wniosków.

Wydarzenie zostało podzielone na trzy merytoryczne bloki tematyczne, zwieńczone panelami dyskusyjnymi:

Blok I: Psychologiczne i biologiczne wymiary straty

• „Śmierć zaczyna się dużo wcześniej niż ostatni oddech – o psychologicznych śmierciach, które przeżywamy za życia.” – poruszająca prelekcja mgr Agnieszki Tylutka-Gelio.
• „Nie tracimy tylko osoby. Reorganizacja tożsamości w żałobie – perspektywa neuropsychologiczna.” – wykład mgr Eweliny Małek-Kozłowskiej, rzucający nowe światło na procesy zachodzące w mózgu i psychice po stracie.

Blok II: Lęk, akceptacja i metody wsparcia

• „Kiedy śmierć staje za blisko. Lęk przed własną śmiertelnością w obliczu choroby, straty i umierania bliskich.” – wystąpienie mgr Eweliny Kalety.
• „Karty metaforyczne jako wsparcie w procesie terapeutycznym – most między śmiercią a życiem.” – praktyczne zaprezentowanie narzędzia do pracy w gabinecie przez mgr Bożenę Strychowską.

Blok III: Relacja i kontekst społeczno-kulturowy

• „Obecność, która leczy – rola relacji w procesie umierania i żałoby.” – mgr Katarzyna Kachniarz o sile budowania bezpiecznej więzi przy odchodzeniu.
• „Śmierć w kulturze, która chce o niej zapomnieć.” – mgr Michał Mazurkiewicz omówił temat tabuizacji śmierci we współczesnym świecie.

Dzięki zaangażowaniu prelegentów i aktywnej postawie uczestników stworzyliśmy przestrzeń bezpieczną do trudnych rozmów o sprawach ostatecznych. Konferencja pokazała, że profesjonalna i empatyczna pomoc w obliczu śmierci wymaga współpracy ludzi z wielu sektorów. Dziękujemy wszystkim prelegentom za podzielenie się wiedzą i doświadczeniem, a uczestnikom za tak liczny udział, dojrzałe pytania i niezwykłą atmosferę!