Starożytność.

Starożytni Trakowie palili żony wraz ze zwłokami ich zmarłych mężów. Starożytni Germanie poprzez samobójstwo uwalniali się od cierpień związanych z wiekiem starczym rzucając się do morza z urwisk. Przedchrześcijańska cywilizacja rzymska i wczesnogrecka tolerowały samobójstwo jako metodę pozwalającą uniknąć ciosów, jakie niosło z sobą życie. W Chinach częstym motywem samobójstwa kobiet była śmierć ich mężów, bądź utrata dziecka, natomiast panny ratowały się nim przed niechcianym małżeństwem. Odebranie sobie życia było też sposobem na zamanifestowanie niesprawiedliwych zarządzeń cesarza. W Japonii popełniali je wojownicy, by nie oddać się w niewolę, zakochani nie mogący połączyć się węzłem małżeństwa, cierpiący z powodu choroby czy trudności materialnych. W starożytnej Grecji samobójstwo było nieaprobowane, a wręcz zakazane. Wielcy filozofowie, np. Arystoteles, Platon i Pitagoras występowali zdecydowanie przeciw destrukcji swego życia. Wierzono wtedy, iż dusza samobójcy jest karana za odebranie własnego życia. Samobójcom odcinano dłonie i chowano poza murami miasta. 

Wśród motywów samobójstw popełnianych w starożytności znajdujemy m.in. rozpacz po utracie bliskiej osoby, załamanie po stracie rzeczy materialnych, szał zesłany przez bogów, problemy dotyczące życia uczuciowego, czy wypełnienie przepowiedni wyroczni.

Średniowiecze. 

Samobójca postrzegany był jako osoba odarta z wszelkiej nadziei. Uważano, że następstwem popełnionego samobójstwa są wszelkie kataklizmy i epidemie. W Wieku XII i XIII liczba samobójstw wzrosła. Najczęściej występowało powieszenie się (60%), a kolejnym utopienie się (20%). 

Wieki XVI i XVII. 

W tym okresie zaczęto dostrzegać związek między samobójstwem a melancholią i innymi zaburzeniami psychicznymi. Robert Burton w „Anatomii melancholii” stwierdził, że może być ono wynikiem „ciężkiej melancholii” określanej dzisiaj terminem „depresja”. Pojawiało się także coraz więcej głosów usprawiedliwiających decyzje samobójców, ich obrońcami byli m.in. Ch. Montesquieu, J.J Rousseau, D. Hume, czy A. Schopenhauer. W XVIII wieku sformułowano tezę o zarażaniu i naśladowaniu samobójstwa. E. Durkheim stwierdził, że naśladownictwo nie należy do najważniejszych spośród czynników wyboru śmierci samobójczej, ale ma swój udział oraz niemały wpływ na autodestrukcyjne decyzje. Dotyczy to szczególnie naśladowania osób darzonych zaufaniem, bądź postrzeganych jako autorytety, co przekładało się na podziw i szacunek do ich decyzji, z samobójstwem włącznie. 

W tym wieku występowało również zjawisko efektu Wertera, formy naśladownictwa głównego bohatera dzieła autorstwa J.W. Goethego noszącego tytuł: „Cierpienia młodego Wertera”. 

Młoda Polska. 

W tym okresie samobójstwo było drogą do wyzbycia się wszystkiego, co determinowało i więziło myśli oraz uczucia człowieka. Drogą do „nagiego stanu psychicznego”. Dzięki literaturze samobójstwo zaczęło stanowić element współczesnego świata. Istnieje udowodniony związek pomiędzy nagłośnionym w środkach masowego przekazu faktem popełnienia samobójstwa a wzrostem liczby popełnionych samobójstw. Według badań przeprowadzonych w 1974 roku przez amerykańskiego socjologa D. Phillipsa, wzrost ten jest dziesięciokrotny i sięga 1000% w przypadku samobójstw popełnianych przez sławnych ludzi. 

Socjologiczna teoria samobójstw. 

Socjologiczne spojrzenie na zachowania autodestrukcyjne i samobójcze odnosi się do głównych rozważań nad umiejscowieniem przyczyny tego typu zdarzeń. Główne pytania badawcze, oprócz szacowania skali, dotyczą źródeł problemów tkwiących w społeczeństwie oraz w jednostce. W nauce tej samobójstwo traktuje się jako fakt społeczny, zdarzenie uwarunkowane kontekstem społecznym, ale także wydarzenie osobiste i prywatne. Prekursorem socjologicznych rozważań nad samobójstwem był Emile Durkheim, który podjął analizę problematyki uwzględniając relację jednostka – społeczeństwo. W ujęciu Durkheima samobójstwa są wynikiem dezintegracji życia społecznego i występują częściej w zbiorowościach, w których istnieją słabsze więzi społeczne. Jednym z czynników, oprócz dezintegracji jest też anomia. Odsetek samobójstw spada w okresach, w których integracja wewnątrz społeczeństwa jest silniejsza, takich jak wojny czy powstania. Według niego samobójstwo wynika ze stanu grupy społecznej, w której dana osoba funkcjonuje. Najistotniejsza jest integracja i spójność społeczności.

W ramach rozważań wyróżnione zostały cztery typy samobójstw:
• altruistyczne, które wynika z ogromnej więzi społecznej ze społeczeństwem
• egoistyczne, w konsekwencji zerwania kontaktów i związków z ludźmi z najbliższego otoczenia
• fatalistyczne, które wynika z przekonania danej jednostki o nadchodzącej i nieuniknionej śmierci
• anomiczne – w wyniku braku ograniczeń i zniesienia jakichkolwiek regulacji

Według teorii socjologicznych rozważania nad uwarunkowaniami zachowań samobójczych kierowane zostają wobec ról, które pełnione są przez jednostki. Autoagresja stanowić może formę konfliktu ról w zakresie społeczności, w której jednostka funkcjonuje. Czynniki często przywoływane w ramach tych wpływających na stan jednostki to: prestiż społeczny, status materialny, dostęp do wszelkiego rodzaju dóbr. Robert Merton w kryminologicznej teorii anomii powoływał się na formę dezorganizacji społecznej spowodowanej rozbieżnością potrzeb, znajomości dóbr w danej społeczności i trudności jakie pojawiają się w związku z osiąganiem tych dóbr. Ograniczenie ich lub zablokowanie np. z powodu pochodzenia lub statusu materialnego powoduje różne formy
przystosowania. Jedną z nich jest wycofanie. Niechęć, czy rezygnacja mogą stanowić jeden z elementów warunkujących myśli i próby samobójcze, których efektem niejednokrotnie są samobójstwa dokonane. Czynniki społeczne wymieniane w socjologicznych analizach samobójstw to: wiek, status materialny, stan cywilny, aspekty rodzinne, samobójstwo występujące wśród osób bliskich, miejsce zamieszkania, poziom wykształcenia, przewlekłe choroby oraz bezrobocie. 

Gdy zastanowimy się nad samobójstwem, pojawia się wiele wątpliwości, czasem ciarki na plecach. Pojawia się wiele pytań – jak ciężkie musiało być życie, jak beznadziejnie ktoś musiał się czuć, że ponad wszystko wybrał śmierć. Tchórzostwo? Odwaga? Jakie problemy muszą się pojawić w życiu młodego człowieka? Czy ta decyzja pojawia się nagle, czy wręcz przeciwnie – ciągnie się latami. Badania naukowe pokazują, że powszechniejsza jest druga możliwość. Myśl o odebraniu sobie życia nie pojawia się nagle. Jest raczej zbiegiem zdarzeń, doświadczeń rozłożonych w dłuższym czasie. Śmierć samobójcza ma wymiar społeczny, społeczne podłoże, tudzież uwarunkowania. Socjologiczna interpretacja samobójstwa polega na poszukiwaniu cech wspólnych, generalnych uwarunkowań większości przypadków. Śmierć samobójcza człowieka może wynikać z najrozmaitszych powodów, mniej lub bardziej ze sobą powiązanych. (M. Jarosz, Samobójstwa, wydawnictwo naukowe PWN, Warszawa, 1997 r.)

„Samobójstwa są jednak zjawiskiem społecznym. Autodestrukcyjna aktywność podejmowana jest tak licznie, że samobójcy stanowią znaczną kategorię w strukturze całej populacji.” (Ibidem, s.44) Dlatego też powinniśmy znaleźć wspólne uwarunkowania samobójstw, ich kontekst społeczny. Podstawą metodologicznych i teoretycznych założeń socjologicznego kierunku badań samobójstw jest ustalenie wspólnych źródeł warunkujących nasilanie zachowań samobójczych, tzn. tworzących wyższy stopień prawdopodobieństwa występowania ich w określonych sytuacjach społecznych.